5 dingen die ik nooit meer doe op reis

Reizen is mijn grote passie en door de jaren heen heb ik al veel prachtige plekken gezien en mooie herinneringen gemaakt. Tijdens mijn reizen heb ik ook wel dingen gedaan waarvan ik direct daarna of pas jaren later dacht: hmm, heb ik dit echt gedaan? Dat zou ik niet snel nog een keer doen. In deze blog zet ik 5 ervaringen op een rij die ik nooit meer zou doen op reis. Nou klinkt nooit wel heel definitief, maar op dit moment kan ik me niet voorstellen dat ik onderstaande dingen nog een keer ga doen!

1. Op een paard rijden

Nooit meer op reisEerlijk is eerlijk: ik ben nooit een grote paardenliefhebber geweest. Begrijp me niet verkeerd, paarden zijn prachtige dieren. Maar op de een of andere manier zijn paarden en ik nooit een goede match geweest. Ze zijn groot, ik vind het eng om op ze te rijden en ik ben altijd bang een trap te krijgen als ik achter ze langs loop. Hoe het dan toch mogelijk is dat ik in Guatemala op een paard ben gestapt is me een groot raadsel. Het zal het avontuurlijke in mij zijn dat op reis extra in mij naar boven komt. In het dorpje Panajachel bij Lago de Atitlan heb ik me laten verleiden om met een groepje van 4 een tocht door de heuvels te maken. Op een paard. Bang was ik zeker, maar het leek me een mooi moment om mijn angst voor paarden te overwinnen. Nou, dat is dus niet helemaal gelukt. De tocht bleek ook nog eens gevaarlijk. Via loszittende rotsblokken klommen we allereerst omhoog naar de top van een van de heuvels. Op ongeveer 10 centimeter van de steile afgrond… Naast mijn paardenangst kwam mijn angst voor steile afgronden er ook nog bij. Heel fijn. Mijn paard deed ook niet precies wat ik wilde: rustig lopen, niet uitglijden, niet in galop en niet opstandig schudden met zijn hoofd. Het zweet gutste langs mijn lichaam en wat was ik blij dat we na anderhalf uur rijden eindelijk weer op plat en breed terrein waren. Ik leefde nog. Te vroeg gejuicht. Uitgerekend míjn paard vond het een goed idee om in volle galop naar ons startpunt te sprinten, waardoor ik bijna van mijn paard gelanceerd werd. Wonderbaarlijk genoeg lukte het me nog wel om op het beest te blijven zitten. Maar voor mij nooit meer. Ik laat me echt niet meer verleiden tot zogenaamd mooie, rustgevende paardenritjes in de natuur.

2. Met de eerste de beste meegaan voor een rondleiding

Deze pijnlijke klassieker valt in de categorie naïeve acties. Ok, ik was 16 dus nog heel jong maar naïef was ik allerminst. Toch heb ik me in Alanya door een ‘vriendelijke’ Turkse man laten verleiden tot een rondleiding door de omgeving. Het begon met een lekker glaasje thee bij zijn huis waar ik en mijn reisgezel geamuseerd met hem aan de praat raakten. Hij bood  ons aan wat te laten zien van de omgeving en omdat ik had gehoord dat de Turkse mensen zo vriendelijk zijn, dacht ik dat dit een hele aardige onbaatzuchtige persoon was. We maakten een mooie autorit door de Turkse landschappen, we bezochten een grot en gingen ergens lunchen. Tijdens de uitgebreide rondleiding bekroop me al enigszins het gevoel dat deze tour niet helemaal uit pure liefdadigheid werd gegeven. En na drie uur bleek dit gevoel juist te zijn. Hij wilde geld en ook best veel. Ik was geschrokken en dit maakte de excursie (want dat bleek het natuurlijk te zijn) ineens een stuk minder leuk en charmant. Na wat te hebben onderhandeld hebben we alsnog veel te veel geld betaald voor dit uitje. Nee, dit zou ik op deze manier niet snel meer doen. Al ontstaan de mooiste reismomenten natuurlijk wel wanneer je je overgeeft aan de kennis en vriendelijkheid van de lokale bevolking en je samen van de gebaande paden af gaat. Dus ik laat me zeker nog wel eens verleiden tot een rondleiding door een local. Ik hoop alleen dat ik door mijn grotere mensenkennis dan toen nu iets beter kan aanvoelen vanuit welke intentie iemand mij iets wil laten zien.

3. Door een orkaan rijden

Tijdens een rondreis door het bijzondere Cuba kregen wij te maken met een orkaan op onze route. We zaten op dat moment al een paar dagen in Cienfuegos en daar zou hij overheen gaan. Een dag voordat het oog er overheen zou komen, besloten wij uiteindelijk toch om naar Varadero te gaan waar de hotels er een stuk sterker uitzagen dan waar wij verbleven. In enorm stormachtig weer reden wij zo snel mogelijk van Cienfuegos naar Varadero. De lucht was zwart, de regen kwam met bakken uit de hemel en er waren al gigantische rukwinden waardoor onze auto maar net op de weg bleef. Het werd een spannende rit en er waren momenten dat ik dacht dat we dit niet gingen overleven. We zijn niemand tegengekomen onderweg en dat maakte het nog spannender. Wat bezielde ons om tijdens een orkaan van locatie te veranderen en in ons eentje de weg (zonder bewegwijzering) op te gaan? Na een paar uur kwamen we aan op het schiereiland Varadero, maar opgelucht waren we zeker niet. Alle hotels bleken vol te zitten en zo belandden we in een achterafkamertje in een heel hoog eng leegstaand hotelpand. Die nacht was er een die ik niet snel zal vergeten. Met de kaarsjes aan en onze vluchttas aan de deurklink hebben we de hele nacht rechtop in bed gezeten. Wachtend tot de storm zou gaan liggen. Nee, de volgende keer ga ik in een onbekende omgeving niet snel meer de weg op tijdens een orkaan!

4. Een scrubmassage nemen nadat ik ben verbrand

Hier kan ik vrij kort over zijn. Laat je niet masseren wanneer je huid is verbrand door de zon. Dit overkwam mij in Thailand nadat ik al enkele dagen van de zon had genoten. Het bleek ook nog eens een scrubmassage te zijn. Au. Met mijn tanden op elkaar verbeet ik de pijn toen ze met een scrubwashandje over mijn rug ging. Dit was alles behalve ontspannen. Uiteindelijk heb ik gevraagd of ze mijn benen en voeten kon masseren en zo kon ik toch nog enigszins genieten van de massage. Maar dit was een wijze les!

5. Een krokodil vasthouden

Nooit meer op reis
Dit is heel stressvol voor de krokodillen

Tijdens mijn reis door Cuba (2007) heb ik een krokodillenfarm bezocht. Daar heb ik ook een krokodil vastgehouden. Althans deze werd na het einde van de rondleiding ongeveer in mijn handen gedrukt. Op dat moment (ik was ook nog een stuk jonger) was ik alleen maar bezig met hoe spannend ik dit vond. Pas later realiseerde ik me dat het vasthouden van een krokodil commerciële uitbuiting is en dat het dier daar zelf helemaal niet gelukkig van wordt. In krokodillenfarms worden soms wel duizenden krokodillen gefokt voor hun huid of voor het vlees. De dieren zitten met honderden in een klein verblijf en ondervinden veel stress binnen de farms. En zeker wanneer je ze vasthoudt! Voor mij dus nooit meer. Net als al die andere zogenaamd leuke dierenattracties als olifant rijden en tijger knuffelen.

Wat zou jij nooit meer doen op reis?

 

 

Meer reisinspiratie

5 comments

  1. Leuk lijstje! Paardrijden zal ik ook zeker nooit doen, lijkt me superongemakkelijk! Tsja en die foute rondleidingen, daar trap je echt wel een keer in. Blijft een wijze les 🙂 Maar het is inderdaad erg lastig inschatten wie je wel en niet kunt vertrouwen.

  2. Ik zou nooit meer olifant rijden zoals ik 10 jaar geleden deed in Thailand. Zo zielig hoe ze behandeld werden! Bah! Krijg er nog een naar gevoel bij. Wat ik dan wel weer eens zou willen doen, is genieten van verse kokosmelk aan een tropisch strand! 😉

  3. Haha paardrijden staat ook in mijn lijstje! Ik heb paard gereden in Cuba en ik was toen al een beetje ziek. Tjonge wat slechte dag was dat. Als ik er aan terug denk, hoe ik kotsmisselijk in die brandende zon op dat paard zat te wiegen… Bleh nooooit meer paardrijden!
    Wat een spannend verhaal van die orkaan 😮 heel eng zeg! En uhm, nee geen scrub als je verbrand bent, au au, gelukkig geen ervaring mee.
    Leuk lijstje!!

  4. Haha dat van die ‘rustgevende’ paardenritjes, daar moest ik stiekem een beetje om lachen. Ik herken me er helemaal in. Ik vind paarden prachtige dieren, maar dat gehobbel in galop… Nee, niks voor mij. Het stomste wat ik ooit heb gedaan is met dolfijnen zwemmen. Er was ons verteld dat dit in de zee zou zijn en uiteindelijk werden we naar een zwembad in het binnenland van Egypte gereden, om daar 50 minuten lang in chloorwater met de dolfijnen te mogen zwemmen. Op dat moment erg leuk, maar eigenlijk gelijk al met grote spijt. Zeker nadat ik de documentaire The Cove heb gekeken.

    1. Wat fijn om te horen dat ik niet de enige ben met mijn paardenangst 😉 Met dolfijnen zwemmen. Dat lijkt me ook bijzonder, maar sinds ik me bewust ben van de stress en risico’s voor de dieren doe ik het maar niet meer. Wat vervelend ook dat je onder valse voorwendselen bent meegenomen. Nou, van al deze reiservaringen worden we ook weer wijzer!

Laat hier je reactie achter!